• Op naar de Vesuvius

    Doordat we een leen huurauto konden krijgen voor onze laatste dag in Napels, kunnen we vandaag alsnog naar de Vesuvius. We kunnen de auto om 9 uur ophalen en het is nog ongeveer een uur rijden. Doordat er een belangrijke weg afgesloten is, kunnen we meteen vanaf het verhuurstation bij ons in de wijk, in de file drukte aansluiten. Het is een complete chaos van auto’s en scooters door elkaar heen. Maar Irwin draait er zijn hand niet voor om om er door heen te manoeuvreren.
    Bij de parkeerplaats van de Vesuvius is het al een drukte van belang en we moeten dus een flink stuk doorrijden om een plekje langs de weg te vinden. Ook vandaag is het weer flink warm (35 graden). Op verschillende websites stond dat het boven (op 1000 meter) kouder kan zijn, dus voor de zekerheid hadden we ook een fleece vest meegenomen. Nou die was dus absoluut niet nodig vandaag 🙂.  Vanaf de parkeerplaats gaat er een soort klein pendelbusje naar het ticketstation. Daar lees ik dat het naar de top van de krater nog een goed uur lopen is en dan dus ook nog naar beneden lopen. Niet helemaal mijn ding helaas. Maar goed ik loop in ieder geval mee naar de entree die op een paar minuten lopen ligt. Daar zijn wat kraampjes en een tentje om wat te drinken en ik besluit niet verder te gaan. Alles bij elkaar lijkt het er op dat het niet verstandig is voor mij om te gaan doen. Irwin gaat gelukkig wel en ik ga rustig met wat drinken in de schaduw zitten.
    Het blijkt in ieder geval de moeite waard te zijn geweest als Irwin terug komt. Onderweg was er een beetje wind en ook een aantal kraampjes waar wat te eten en drinken gekocht kan worden. Het is wel erg bijzonder om op zo’n natuurfenomeen te staan en te lopen en te denken wat voor krachten daar uit vrij kunnen komen. De laatste uitbarsting was in de jaren 40 en daarvoor dus toen Pompeii bedolven werd. Hij lijkt dus rustig te zijn. Volgens de meneer bij het restaurant kan het centrum dat de vulkaan in de gaten houdt, 6-7 maanden van te voren al voorspellen als er iets zou gaan gebeuren. Maar te hopen dat niet meer gaat gebeuren, want alles wat hier nu staat zou in een keer dan weg zijn.
    Een paar jaar geleden waren Irwin en ik op Sicilië en zijn we naar de Etna geweest. Daar was alles veel grijzer van de lava. Omdat de laatste uitbarsting al langer geleden is, is hier de omgeving eigenlijk verrassend groen. Persoonlijk vond ik de Etna daarmee indrukwekkender. Wat wel heel bijzonder is, is dat je hier in de krater kunt kijken. Dat kan bij de Etna natuurlijk niet omdat deze nog actief is. Mooi om zo de vulkanen een beetje met elkaar te kunnen vergelijken en de verschillen te ontdekken.